+48 667 500 181 studio@hxbt.pl

22.02

BŁĘDY POPEŁNIANE PRZEZ TECHNIKA DENTYSTYCZNEGO PRZY WYKONAWSTWIE PROTEZ CAŁKOWITYCH I CZĘŚCIOWYCH

BŁĘDY W POLIMERYZACJI SĄ NAJCZĘSTSZYMI BŁĘDAMI POPEŁNIANYMI PRZEZ TECHNIKÓW

Wskazówki do pracy w laboratorium:

  1. Odlanie modeli z wycisków pobranych za pomocą masy alginatowej powinno nastąpić w jak najkrótszym czasie. Masa alginatowa pod wpływem powietrza wysycha i kurczy się w 3 wymiarach. Zmiana parametrów wycisku ma wpływ na dokładność odlanego modelu i wykonanej na nim pracy – model roboczy będzie niedokładny, a praca nie będzie pasować. Wyciski muszą być opłukane i zdezynfekowane, mogą być wilgotne, ale trzeba pozbyć się kropel wody z powierzchni wycisku. Można sobie pomóc przy odlewaniu modeli z wycisków, oprószając wycisk gipsem.
  2. Zachowanie rowka retencyjnego przy odlewaniu modeli z wycisku pobranego na łyżce indywidualnej.
  3. Precyzyjne odlanie modeli. Najpierw kształtujemy podstawy modeli – należy zadbać o odpowiednią grubość podstawy.
  4. Wzorniki zwarciowe muszą być usztywnione. Usztywnienie nie może ograniczać przestrzeni dla języka i tym samym powodować dyskomfortu dla pacjenta podczas przymierzania próbnej, woskowej protezy.
  5. Próbna proteza oddawana do gabinetu stomatologicznego musi być estetyczna i wymodelowana.

Wskazówki do przygotowania do polimeryzacji:

  1. Wystąpienie liścia polimeryzacyjnego jest skutkiem niedostatecznego sprasowania.
  2. Obie części puszki muszą do siebie idealnie pasować. Na krawędzi puszki nie mogą znajdować się resztki gipsu.
  3. Niedokładna izolacja skutkuje problemami z przyleganiem dośluzówkowej powierzchni płyty protezy.

Błędy w przebiegu polimeryzacji:

  1. Nieprawidłowy dobór proporcji monomeru do polimeru. Nadmiar monomeru przedłuża czas polimeryzacji wstępnej i powoduje większy skurcz oraz pozostawanie monomeru resztkowego. Niedobór monomeru prowadzi do niejednolitej, niepełnej polimeryzacji – zmniejsza wytrzymałość protez, w tworzywie widoczne są smugi.
  1. Występowanie por.

Przyczyny: zbyt mała ilość ciasta, zbyt krótki czas początkowej, wstępnej fazy polimeryzacji, gwałtowne podwyższenie temperatury łaźni wodnej, upychanie ciasta przed fazą ciasta, krótkotrwały proces prasowania

  1. Upychanie ciasta po fazie ciasta (zbyt gęstego) prowadzi do podwyższenia zwarcia i przesunięcia zębów.
  2. Celem podgrzania puszki z ciastem akrylowym w łaźni wodnej jest dostarczenie energii cieplnej koniecznej do zainicjowania polimeryzacji – REAKCJA EGZOTERMICZNA (od temperatury 65-70 stopni)
  3. Gwałtowny wzrost temperatury zewnętrznej (wody) do temperatury wrzenia prowadzi do nagłego wzrostu temperatury ciasta do 135 stopni.
  4. Utrudniona ewakuacja ciepła na zewnątrz związana jest ze słabym przewodnictwem cieplnym gipsu. Dochodzi do zrównoważenia temperatury polimeryzującego akrylu z temperaturą zewnętrzną (wody). Powoduje to zagotowanie monomeru – powstają puste przestrzenie (pęcherze) – POROWATOŚĆ.
  5. Naprężenia wewnętrzne powstają na skutek nieprawidłowego wyjmowania niewychłodzonej protezy, na skutek różnic w rozszerzalności cieplnej pomiędzy gipsem, ewentualnie elementami metalowymi i akrylem